Dimanche 4 septembre 2011
7
04
/09
/Sep
/2011
22:18
Iragana gogoan...
Nire ahizpa, gaztetan, solex-ez edo mobiletez zebilela (xuxen zer gidatzen zuen ahantzia dut), gibelera itzuli zen ustez eta errotan arazo bat zeukala... Momentu
hortan berean, aitzinean zagon harri koxkor bat jo eta erori zen! Aurpegian zauritua, hortzak hautsiak... klinikan egon zen.
A! gelditu balitz atzera so egiteko!
Berdin iraganari eta etorkizunari, atzean eta aurrean dagonari behako bat eman nahi baldin badiogu.... Hobe gelditzea...
Hausnarketarako hastia hartzea.
Gogoetatzea, pasatu denaz jabetzeko. Geroari buru egiteko egoera analisatu.
Partikulazki jasaiten ditugun gertakari oroigarriak gogoan ditut, guti edo aski hunkitzen edo minberatzen gaituztenak...
Denak dolu (ttiki edo handi) gisakoak.
Bizi guzia doluz josia da.
Ez naiz iluna. Dolua ez da beltza. Errealitatea baizik.
Bidean frango galtzen da. Ahaide eta lagun asko...
Arimaren xendretan barna, beldurrik gabe ibiltzen dena, kostarik kosta, noizbait argira ateratzen da. Azkarturik.
Den latzena ere, higatuz joan arau, leunduz doa.
Par Begiurdin
-
Publié dans : Gogoeta
-
0
Vendredi 7 janvier 2011
5
07
/01
/Jan
/2011
18:21
Aita, 1983ko urtarrilaren 8an zendu zen. 55 urtetan.
Duela beraz 28 urte. Jadanik.
Michel Lacarra (1927-1983)
Erran izan dut bloga honetan "Bizi on baten sekretua" artikuluan, ez
nintzela egoiten iraganari so. Ez du kentzen oroimeneko eremuetan maiz murgiltzen naizela, eta hurbilekoekin konektatzen naizela ardura.
Urtebetetze bat hurbiltzean oraindik gehiago.
Maite den norbait galtzea, sofrikario handia da. Aita-amak, biak, galduak ditut. Dolu hori pasatua dut. (Hobe pasatua izanik, esperientzia dorpea baita). Oraindik
ere, beldur handia sortzen zait maite ditudanak zenduko diren egunari pentsatzean. Nola bizitzen segitu heien
presentziarik gabe?
Herioak anitz erakasten dauku biziaz. Lur honetan, gorputza, izpiritua, arima... gira. Heriotzarekin, gorputza suntsitzen baldin bada, gure bizi energia, iturria
diraute beste forma batean... Izpiritua, arima betikoak direla sinesten dut. Hilak gure baitan bizi dira, heien energia eta indarra sendi ginezazke: ene aita-ameri pentsatzean, maitasun uhain
batek betetzen nau. Maitatu eta maitatzen naute, nik ere maite ditudan bezala.
Ez da sekulan eta behin ere harreman hori hautsiko. Heriotzatik at, bihotzaren eta sendimenduen erreinuan bizi girela sinesten dut, askatasun osoan!
Par Begiurdin
-
Publié dans : Gogoeta
-
1
Adierazpen/Commentaires