Lehen, laborantxan oinarritu gizartean, ez zen sosik.
Orai, dirua baizik ez da eta harek du dena manatzen.

Lehen, bizitzeko hastia hartzen zen. Eguzkiak, eguraldiak, naturak emaiten zizkion bizi erritmoa laborariari.
Gaur, ez dugu denbora gobernatzen, are gehiago berak dauku pean atxikitzen, ziztu bizian dabilan kontsumo treinak eramaten baitauku, ez dakigu nora.

Horretaz kontziente, mugimendu frango ikusten ditugu (batzu modan Zen jarrera bezala), denek helburu berarekin, betiko balore sinpleak eta zuhurrak ber-aurkitzeko asmoarekin.

Berriz iturrira jotzeko. Barne osagarria eta oreka sanoa zaintzeko (ohartu baigira gizarte modernoaren zalapartak daraman gaixotasunetaz).

Ekialdekoa ala mendebaldekoa izan, ez da inportik, munduan barna gizona gizon eta emaztea berdin emazte, denek balore eta bizi kalitate berdinen ondotik ibilki...
Ez da hor xuri-beltxik, ez eta erlisiorik.

Bilbo hiriaren bilakaerari gogoetak egiten ari direnak badabil buru fuinak lan ta lan !
Oroitu eta hirigune industrialak zein itxura zuen duela gutti, bai gogoeta interesgarri bat daramatela.

Hiri batean ibiltzean, betuna, gudrona, eraikuntzak dira nagusi.
Triste atxemaiten dut, adibidez, gure kostaldean Ziburutik hurbil, Untxin auzoan, ez dela gehiago bazka puntta bat ere gelditzen : dena gudronatu dute (eta zakur kakak alde guzietan), nun dago natura hor ? auzo bat hoin dekonektatua bere ingurumenatik, posible ote da ? gudronatu, dena garbi, txukun atxikitzeko ? Berrkk !

Bilbon beraz, lehiaketa bat ari dute obratzen eta hiria lorategi bihurtzen. Ez bakarrik, han eta hemen, loreguneak ezarriz biziki garesti gosta dena, baina eraikin berezi batzu asmatuz, funtzio praktiko bat daukatena eta aldi berean asmakizunari leihoa idekirik uzten diona. Huna esperientzia hunen berri :