Iragana gogoan...

Nire ahizpa, gaztetan, solex-ez edo mobiletez zebilela (xuxen zer gidatzen zuen ahantzia dut), gibelera itzuli zen ustez eta errotan arazo bat zeukala... Momentu hortan berean, aitzinean zagon harri koxkor bat jo eta erori zen! Aurpegian zauritua, hortzak hautsiak... klinikan egon zen.

A! gelditu balitz atzera so egiteko!

Berdin iraganari eta etorkizunari, atzean eta aurrean dagonari behako bat eman nahi baldin badiogu.... Hobe gelditzea...

Hausnarketarako hastia hartzea.

Gogoetatzea, pasatu denaz jabetzeko. Geroari buru egiteko egoera analisatu.

Partikulazki jasaiten ditugun gertakari oroigarriak gogoan ditut, guti edo aski hunkitzen edo minberatzen gaituztenak...

Denak dolu (ttiki edo handi) gisakoak.

Bizi guzia doluz josia da.

Ez naiz iluna. Dolua ez da beltza. Errealitatea baizik.

Bidean frango galtzen da. Ahaide eta lagun asko...

Arimaren xendretan barna, beldurrik gabe ibiltzen dena, kostarik kosta, noizbait argira ateratzen da. Azkarturik.

Den latzena ere, higatuz joan arau, leunduz doa.

Abuztuko opor aste hau urte hastapenetik antolatua nuen: apartamendutxoa alokatu, Bains du Rocher zentro thermalean arta bereziak erreserbatu, liburuak irakurri.

Programa: ibilaldiak inguruko mendietan eta lasadura gorputz eta zango masajeak hartuz.

Bakarrik. Naturak eskaintzen duen guziaren hartzeko gai.

Natur elementuak zein diren lasatzeko eta indarberritzeko jakina da: itsasoa, oihana, ur turrustak, mendia.

Pirineotako parke nazionalak sendabide gaitzak gordetzen dizkio ibiltari bilakatzen denari.

Alde guzietara itzulikatu ondoan, ez dut lortu eragiten zautana hitzez esplikatzea. Hainbeste edertasunaren aurrean, sakreka ari izan naizela aitortu behar dut, artetan "Putain que c'est beau" ozenki ateratzen bainuen!

Ezin da bazterrak ongi behatu gabe pasa! ezker, eskuin, argazki tresna lepotik zintzilik, lore bat han, pinpirin bat hemen, xori bat hor, paisaia eta argia goizetik arrats artean aldakor.

Eta beti uraren hotsa, turrustaren burrunba, gorputz eta gogo garbitzaile.

Azuré:

Apollon:

Pin à crochets

Mariorratz gorri bat (Sympetrum sanguineum ):

Linaigrette:

Estom aterbea (1804m)

Aintzira:

Ilheouri buruz:

Ilheou aterbea (1988m)

Ilheouko aintzira:

Marcadau ibarra Wallon aterbeari buruz:

Wallon aterbea (1865m):

Marcadau kapera, atzean La grande Fache tontorra:

Parabisu aintzira:

Naturarekiko buruz buru horretan, maite ditudan guziak iñoiz baino gehiago gogoan izan ditut.

Uros, arin eta pausatua itzuli naiz, datorren urteko astea gogoan...

Jose Miguel Barandiaran, argazki honetan eskuin agertzen den etxe xurian sortua zen:

Museoa, Ataun San Gregorio auzoan kokatua da, XV. mendeko zaharberritutako Larruntza errotan:

Museoko bisita egin baino lehen, Euskalzaleen Biltzarrak antolatutako ateraldi kultural honetako partehartzaile guziek, Errotatxo, museo ondoan kokaturik dagonaren bisita egin dugu.

Lehen, 10 errota bazeuden Ataunen. Errotatxo gune huntan burdinola, gero errotatxo bat eta zerrategi bat eraikia izan zen. Denboran ere, kakaoa ehotzen zen, txokolategi bat baizegoen. Horiek guziak uraren indarra baliaturik:

Zerrategia, duela 15 bat urte martxan zagon oraino:

Muntadura ikusgarria!

Museoan sar gaiten orai.

Laurden bateko bideoak larri-larria Barandiaran-en bizia eta ibilbide guziz aipagarria eta aberatsa ezagutarazi zigun:

Ursula gidariak bi karta aurkeztu zizkigun:

lehena, Barandiaran-en ikerketa aitzin Euskal Herrian ezagutzen ziren aztarnategi arkeologikoena (urdinez), eta bigarrena Barandiaran-ek deskubritu zituen aztarnategiez aberasturik (gorriz):

Bideo arraroena, 1928an filmatutako dokumental etnografikoa, baserrietako ohiduretaz.

Apala/Jakintsua... Gidariak kondatu dauku nola Amak, umiltasuna eta apaltasuna semeari erakatsi beharrez, sagarrondo bat, aldaxkak sagarrez betea erakutsi zion erranez: "Zenbat eta beteago, hanbat eta apalago".

Azken irudi hau ere gogoan atxiki dut (ate beltz batean, argi jokoz agertzen eta desagertzen zena):

Ateratzean aldiz, berriki Euskal kultur erakundeak, Sarako Herriko etxeak eta Barandiaran Fundazioak ekoiztu duten "Sara ikerlan etnografikoa" euskaraz eta frantsesez ez dut bertako dendan aurkitu !

Errana dauzuet jadanik blog honek ez duela handinahirik azaltzeko asmorik. Batzuetan, gertakari aipagarria; bestetan, egunerokotasunatik hartutako gauza xumea eta arrunta hautatzen dut mamitzat. Azken kategoria huntakoa da gaurkoa.

Joan den neguan, gure ontasunetan dagon ondoko lurran baratze berri bat egitea erabaki dugu, urteko patata (guk ez diogu lur sagarra erraiten) guhaurk osoki egiteko. (Sortetxean egiten genuen orai arte). Nire anaiak bere traktur ttikiarekin lurra irauli du eta 35 kilo hazitako patata erein dira. Erdi-goixtiarra, Samba eta Mona Lisa.

Artatze, jorratze. Huna nun biltzeko garaia etorri zaukun. Eta furtxarekin bakarrik hasi naiz. Funtsean ez da hor mirakuilurik baina lankideek oraindanik badakite ixtorio horren berri, ariketa honek bizkarreko mina eragin baitit! Halere, aste baten buruan, (bizkarra pixkorturik) hasitako lana burutu dugu eta hona emaitzak:

Anaia azken lerroa biltzen ari zelarik, etxeko nagusiak traktur berria estreinatu du arhea pasatzeko. Eskuko arhe hori eta patata lerroa idekitzeko goldea aspaldikoak dira. Traktur berriari moldatuz eta egokituz, ikaragarriko laguntza eta atsegina eman digute. Tresna baliosak eta azkarrak, gaur egun bigarren bizi bat dutena, jendeak beren baratzendako berriz deskubritzen ari baitira!

Orai, erran bezala, emaitzak. Etxeko nagusiak kontuak egin ditu: 25 kilo hazitako Samba motak 190 kilo eman ditu. 10 kilo Mona Lisak 50 kilo. Orotara 240. Horra 2011ko urteko patata.

Lurra berriz prest emanik, gure gizona neguko porroak eta aza landatzera joan da, uros. Eta ni, artikulutxo honen idaztera...

Euskal herrian bizi garenok, ez dugu Pazifikora edo nik dakita zein ugartetara joan beharrik parabisua lortzeko.

Hementxe bertan dago, gure hirietarik 10 minututan, Bengoetxea pilotariaren borda dagon mendigunean bezala! (Osoki bat nator pilotariaren erranekin!)